పిల్లలంటే ఎవరికి ఇష్టం వుండదు? అయితే పిల్లలతో ప్రవర్తించేటప్పుడు చాలా సున్నితంగా వ్యవహరించాలన్న విషయం గమనించకపోతే ఎలా?
అందుకే అప్పుడప్పుడు మనం ప్రశ్నించుకోవాలి. పిల్లలతో ఆడుకుంటున్నామా? లేక పిల్ల్లల్ని ఆడిస్తున్నామా..? అని.
‘పిలల్ని నేను ఆడిస్తున్నాను. అది నాకిష్టమేకాదు, నా బాధ్యత కూడా’ అన్న స్పృహ వున్నవారే పిల్లలతో గడపాలి. చాలామంది పిల్లలు తమ తోటి చిన్నపిల్లలతో ఇలాగే వ్యవహరిస్తారు. కిందపడితే లేవదీస్తారు. తినకపోతే తినిపిస్తారు. ఎత్తుకుంటారు. ఏడిస్తే ఊరడిస్తారు. ఆడిస్తారు. అలా తోడూ నీడగా ఉండడం పిల్లల సహజ లక్షణం. ఎలాంటి అవలక్షణం, అంతరం వారి మధ్య తొంగి చూడదు.
పెద్దవుతున్న కొద్దీ జడత్వం, కాఠిన్యం పెరుగుతూ వుంటుంది. పెద్దలుగా తమ పిల్లలు తమ మాట వినాలనే ఆధిపత్య భావన కూడా వస్తుంది. పిల్లలు అల్లరి చేస్తే కోపం తారాస్థాయికి పెరుగుతుంది. దండన మొదలవుతుంది. పిల్లలు అమాయకంగా భరిస్తూ వుంటారు. దండన శిక్షార్హమని పెద్దలుగా వారు తెలుసుకోరు.
ఇటీవల బాలోత్సవాలు చాలా చోట్ల జరుగుతున్నాయి. వందల వేల సంఖ్యల్లో బాలలు పాల్గొంటున్నారు. వ్యాసరచన, కథారచన, చిత్రలేఖనం, ఉపన్యాసం, కథ చెప్పడం, పద్యపఠనం, పాటలు, నృత్యాలు, లఘునాటికలు (స్కిట్స్), షార్ట్ఫిల్మ్ రివ్యూస్ (సమీక్షలు), క్విజ్, కోలాటం, చెక్కభజన, సైన్స్ ప్రయోగాలు… ఇలా ఎన్నో రకాల ఈవెంట్స్లో పోటీలు పెట్టి విజేతలకు బహుమతులు అందిస్తున్నారు. చాలా సంతోషం.
కొందరు పిల్లలైతే ఒకే చోట ఇన్ని ఈవెంట్స్ ఒక్కసారిగా చూడడంతో ఉబ్బితబ్బిబైపోతారు. ఆ ఈవెంట్ వారికి అప్పుడే కొత్తగా తెలిసినా ఉత్సాహంగా పాల్గొంటారు. భయం వుండదు.
ఇంత వరకూ బాగానే వుంటుంది. ఇక్కడ నుండే పెద్దల జోక్యం మొదలవుతుంది. తమ పిల్లలకే బహుమతులు రావాలని స్కూలు యాజమాన్యాల వారు, ఉపాధ్యాయులు, తల్లిదండ్రులు పిల్లలపై ఒత్తిడి తెస్తుంటారు. కొండకచో అడ్డదార్లు తొక్కుతుంటారు. కానీ పిల్లలకు ఇదంతా తెలిసిపోతుంది. సహజ ఉత్సాహం నీరుకారిపోతుంది. వారిలో మరల పరీక్షల్లో మాదిరి పోటీతత్వం మొదలవుతుంది. ఇక్కడ పిల్లల సహజానందం, సహజ వికాసం దెబ్బతింటుంది.
కాగా, కొన్ని చోట్ల బాలోత్సవాలు చాలా మొక్కుబడిగా జరుగుతున్నాయి. ఉదాహరణకు కథారచన మీద పోటీ అనుకుంటే అసలు కథ అంటే ఏమిటి? కథ ఎలా పుడుతుంది? జీవితానికి కథకు గల సంబంధం ఎలాంటిది? మొదలగు విషయాలు ఏమీ వివరించకుండానే పేపర్లు ఇచ్చి, టైమిచ్చి, రాసిన పేపర్లు హడావిడిగా తీసుకుని మార్కులు వేసి బహుమతులు ఇచ్చి పంపిస్తున్నారు. ఇతర ఈవెంట్స్ కూడా అలాగే జరుగుతుంటాయి. ఆ ఈవెంట్స్ విశిష్టత, ఆ కళా నైపుణ్యం, పాల్గొంటే కలిగే ప్రయోజనం (భాషావికాసం, భావనాపటిమ, ఆత్మస్థైర్యం) గురించి మచ్చుకు కూడా చెప్పరు. వాటి రుచి చూపకపోతే పిల్లల్లో ఆసక్తి ఎలా పెరుగుతుంది? ఆసక్తి లేకుండా శక్తి ఎలా వస్తుంది? అనే ప్రాథమిక సత్యాన్ని వారు గుర్తించరు.
ఇది ఓ కొస అయితే మరో కొస నైతిక విలువల గురించి క్రమశిక్షణ గురించి భారీ ఉపన్యాసాలు. పిల్లలు వింటున్నారా లేదా అని చూడక దంచి కొడతారు. ఉపన్యాసకులకు జీవకారుణ్యం ఉండాలని కవి ఆరుద్ర ఏనాడో చెప్పాడు. ఒకచోటైతే ఓ ప్రవచనకారుని సూక్తుల పుస్తకాన్ని పుస్తక సమీక్ష ఈవెంట్లో పిల్లలకు ఇచ్చారు.
పిల్లల్లో భిన్నమతాలు, భిన్న కులాలు, భిన్న తెగలు, భిన్న తరగతుల ప్రజానీకం, ఆ జీవన నేపధ్యం వుంటుందన్న వాస్తవాన్ని గమనించరు. కనీసం మనకో రాజ్యాంగం వున్నదని, రాజ్యాంగ స్ఫూర్తిని గౌరవించే విధంగా పిల్లలను తీర్చిదిద్దాలనే స్పృహనే కోల్పోతారు.
అందుకే పిల్లల మీద ప్రేమ వున్నవారు కొందరు బాలోత్సవాల తరువాత దశకు చేరుకుంటున్నారు. పిల్లల చేత పాఠ్యేతర పుస్తకాలు ఆయా స్థాయిలకనుగుణంగా చదివించి, అర్థం చేసుకునే విధంగా ప్రత్యేకంగా శిక్షణనిస్తున్నారు. సొంతంగా ఆలోచించడం, మాట్లాడటం, చదవడం, రాయడం నేర్పిస్తున్నారు. యంగ్ రైటర్స్వర్క్షాప్, క్రియేటివ్ లెర్నింగ్ వర్క్షాప్ వంటి పేర్లతో ఈ శిక్షణ జరుగుతున్నది. 6వ తరగతి నుండి 10వ తరగతి పిల్లల వరకు ఈ వర్క్షాప్లో పాల్గొంటున్నారు. తద్వారా బాలలు వారిదైన వారి సొంత మానసిక ప్రపంచంలో అడుగిడుతున్నారు. తమ ఆలోచనలకు, భావనలకు గుర్తింపు, గౌరవం లభిస్తుందనే విషయం తెలుసుకుంటున్నారు. భాషా నైపుణ్యాలు పెంచుకుంటున్నారు. చర్చల ద్వారా సమిష్టి పని విధానానికి కట్టుబడుతున్నారు. ఇంగ్లీషు, తెలుగు మరే భాషై స్వేచ్ఛగా రాయవచ్చు అనే అభిప్రాయానికి వస్తున్నారు.
భాషాదోషాలు (స్పెల్లింగ్ మిస్టేక్స్), వాక్య నిర్మాణంలో లోపాలు వుండవచ్చు. కానీ చిన్నారుల స్వచ్ఛమైన హృదయాంతరంగం ఆవిష్కృతమవుతుందన్న సత్యాన్ని పెద్దలు గ్రహించాలి. తప్పులు సరిదిద్దాలి.
సెల్ఫోన్ కాలహరణం, సొల్లు ముచ్చట్లకు ఇలా అడ్డుకట్ట పడ్తుంది. అర్థం పర్థం లేని అల్లరి తగ్గుతుంది. ఏకాగ్రత, కుదురు వస్తుంది. చదువును ప్రేమిస్తారు. వ్యక్తిత్వ నిర్మాణానికి బాటలు పరుచుకుంటారు. పిల్లల్ని ఆవిధంగా మనం అర్థం చేసుకున్న కొద్దీ పిల్లల్లో అద్భుత శక్తి వుంటుందన్న విషయం అర్థమవుతుంది. అదే దేశానికి పునాదని తెలుస్తుంది.
కె.శాంతారావు, 9959745723



