రీయూనియన్

‘‘రెండు గంటలు మాత్రమే రామ్‌... వెళ్లివద్దాం.” “నువ్వు రెండు గంటలంటే నాలుగ్గంటలని అర్థం.” “అయినా సరే.. నువ్వు రావాలి.” అది ఆమె కాలేజీ రీయూనియన్‌. చాలా ఏళ్ల తర్వాత తన స్నేహితులంతా ఒకచోట కలుస్తున్నారు. వాళ్లలో ఒక్కరూ నాకు పరిచయం లేదు. తెలియని మనుషుల మధ్య కూర్చుని, వాళ్ల పాత జ్ఞాపకాలు వింటూ, అర్థం కాని జోకులకు నవ్వడం నాకు ఎప్పుడూ కష్టమే. అందుకే.. “నేను రావడం బాగుండదు, నువ్వు వెళ్లు” అన్నాను. ఆమె నన్ను చూసి నవ్వింది. “నేను వెళ్లలేక కాదు.. నువ్వు వస్తే నాకు బాగుంటుంది” ఆమె గొంతులో అభ్యర్థన లేదు. నిర్ణయం ఉంది. అంతే.. బయలుదేరక తప్పలేదు. సిటీలోని ఓ స్టార్‌ హోటల్‌లో రీయూనియన్‌. హాల్‌ బయట నుంచే సందడి వినిపిస్తోంది. తలుపు దగ్గరే కొందరు ఒకరినొకరు గుర్తుపట్టి కౌగిలించుకుంటున్నారు. ఎక్కడ చూసినా పాత పేర్లు, పాత నవ్వులు, పాత జ్ఞాపకాలే. ఆమె తలుపు దాటగానే నాలుగైదు గొంతులు ఒక్కసారిగా వినిపించాయి. “అరే...!” “నువ్వు నిజంగానే వచ్చావా?” “ఎక్కడున్నావే ఇన్నాళ్లూ?” “ఏం మారలేదు నువ్వు!” ఒకరు ఆమెను కౌగిలించుకున్నారు. ఇంకొకరు రెండు చేతులతో ఆమె భుజాలు పట్టుకుని దూరంగా జరిపి చూసి మళ్లీ కౌగిలించుకున్నారు. “అవే కళ్లు... అదే నవ్వు!” అంటూ వచ్చింది మరో అమ్మాయి. ఆమె నవ్వింది. ఇంతలో అబ్బాయిల బృందం కూడా వచ్చి చేరింది. “మేడమ్‌.. మమ్మల్ని మర్చిపోయావా?” “మిమ్మల్ని మర్చిపోతే నా కాలేజీని మర్చిపోయినట్టే.” “అయితే మా పేర్లు చెప్పు.” ఆమె ఆలోచించకుండా వరుసగా పేర్లు చెప్పింది.

“అరే! ఇంకా గుర్తున్నాయా?” “కొన్ని విషయాలు మర్చిపోవడం అంత సులభం కాదు.” వాళ్లంతా నవ్వారు. ఆమె ఆ గుంపులో కలిసిపోయింది. నేను మాత్రం హాలు చివర్లో ఉన్న ఒక టేబుల్‌ దగ్గర కూర్చున్నాను. ఫోన్‌ తీసి మెయిల్స్‌ చూడటం మొదలుపెట్టాను. కొద్దిసేపటికి ఆమె కాఫీ కప్పుతో నా దగ్గరకు వచ్చింది. “ఏంటి? బోర్‌ కొడుతుందా?” “నీ కాలేజీ ఇంకా నిన్ను వదల్లేదనిపిస్తోంది.” “నన్నెందుకు వదులుతుంది?” అంది. ఆమె కాఫీ కప్పు టేబుల్‌పై పెట్టింది. వెనక నుంచి ఎవరో పిలిచారు. “ఓయ్‌... ఇక్కడికి రా!” ఆమె తిరిగి చూసింది. “వస్తున్నా.” తర్వాత నా వైపు చూసి, “నువ్వు ఇక్కడే ఉండు. నేను వస్తా.” “నేనేం చిన్నపిల్లాడిని కాదు.” “తెలుసు.” అంటూ ఆమె వెళ్లిపోయింది. నేను కాఫీ కప్పు చేతిలోకి తీసుకున్నాను. అప్పుడే హాల్‌ తలుపు వైపు నుంచి ఎవరో గట్టిగా అరిచారు. “అరుణ్‌ వచ్చాడు!” ఆమె అడుగులు ఆగిపోయాయి. వెనక్కి తిరిగింది. “ఎక్కడ?” అంది. నేను తలుపు వైపు చూశాను. ఒక వ్యక్తి లోపలికి వస్తున్నాడు. అతన్ని చూడగానే ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది. “అరుణ్‌!” ఆమె నేరుగా అతని దగ్గరకు వెళ్లింది. “ఇంత లేటా?” అతను నవ్వుతూ ఏదో చెప్పాడు. ఆమె అతని చేతిని పట్టుకుంది. “నువ్వు వస్తావో రావో అనుకున్నా” అంటూ అతన్ని తనతో పాటు లోపలికి తీసుకొచ్చింది. నేను కాఫీ కప్పు టేబుల్‌పై పెట్టాను. వాళ్లిద్దరూ మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఎవరో ఆమెను పిలిచారు. “ఒక్క నిమిషం..” అంది. కానీ అరుణ్‌ దగ్గరి నుంచి కదల్లేదు. నాకు ఎందుకో అసౌకర్యంగా అనిపించింది. నా కాఫీ అప్పటికే చల్లారిపోయింది.

అంతలో నిర్వాహకుల్లో ఒకరు, “మన పాత ఫొటోల ప్రదర్శన ప్రారంభిస్తున్నాం. ప్రొజెక్టర్‌ రూమ్‌లోకి రావాలి” అని మైక్‌లో అనౌన్స్‌ చేశారు. అందరూ ఆ వైపు కదిలారు. ఆమె అరుణ్‌తో మాట్లాడుతూనే వాళ్ల వెంట నడిచింది. నేను కూడా లేచి వాళ్ల వెనక నడిచాను. ఆ గదిలో అప్పటికే పెద్ద తెర ఏర్పాటు చేశారు. కుర్చీలు వరుసగా వేశారు. ఆమె మొదటి వరుసలో కూర్చుంది. పక్కనే అరుణ్‌. నేను రెండో వరుసలో ఆమె వెనకే కూర్చున్నాను. లైట్లు ఆరిపోయాయి. స్క్రీన్ వెలిగింది. మొదటి ఫోటో.. కాలేజీ భవనం ముందు మొత్తం బ్యాచ్‌.. అరుణ్ ఆమె పక్కనే. హాల్లో నవ్వులు. రెండో ఫోటో. మళ్లీ వాళ్లిద్దరూ. ఈసారి ఒకే బెంచ్‌పై కూర్చుని ఉన్నారు. మరో ఫోటో.. క్యాంటీన్‌ ముందు. మళ్లీ వాళ్లిద్దరూ పక్కపక్కనే. “ఇది గుర్తుందా?” అని అరుణ్‌ అడిగాడు. “ఎలా మర్చిపోతాను? ఆ రోజు నువ్వు..” అంటూ ఆమె ఏదో చెప్పింది. వాళ్లిద్దరూ నవ్వుకున్నారు. తెరపై ఫొటోలు మారుతున్నాయి. ప్రతి ఫొటోలోనూ వాళ్లిద్దరూ ఏదో ఒకచోట పక్కపక్కనే కనిపిస్తున్నారు. లైబ్రరీ మెట్ల మీద, కాలేజీ గ్రౌండ్‌లో, మొత్తం స్నేహితుల మధ్య.. అతనికి ప్రతి ఫొటో వెనక ఒక జ్ఞాపకం. ఆమెకు ప్రతి జ్ఞాపకం వెనక ఒక నవ్వు. వాళ్ల మాటలు నాకు పూర్తిగా వినిపించకపోయినా, వాళ్లిద్దరి మధ్య ఉన్న చనువు మాత్రం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె జీవితంలో నేను లేని ఒక కాలం.. ఆ తెర మీద ఒక్కో ఫ్రేమ్‌గా నా ముందు నడిచింది. ఫొటోలు మారుతున్న కొద్దీ నా లోపల ఏదో మౌనంగా వెనక్కి వెళ్లిపోతోంది. ఫొటో ప్రదర్శన ఎప్పుడు ముగిసిందో నాకు తెలియలేదు.

లైట్లు వెలిగాయి. అందరూ లేచారు. ఆమె కూడా లేచింది. అరుణ్‌ ఏదో చెబుతుంటే వింటూ అతనితో పాటు బయటికి నడిచింది. నేను కొద్దిసేపు అక్కడే కూర్చున్నాను. తర్వాత లేచాను. ప్రధాన హాల్లోకి వచ్చేసరికి అప్పటికే స్టేజ్‌ సిద్ధంగా ఉంది. అందరూ తమ స్థానాల్లో కూర్చుంటున్నారు. నేను వెనుక వరుసలో ఒక కుర్చీ తీసుకున్నాను. ఆమె ముందువైపు స్నేహితుల మధ్య కూర్చుంది. అరుణ్‌ కూడా వాళ్ల దగ్గరే కూర్చున్నాడు. అందరూ కూర్చోవడంతో హాల్లోని సందడి కాస్త తగ్గింది. నిర్వాహకుడు మైక్‌ అందుకున్నాడు. “ఫ్రెండ్స్.. మన రీయూనియన్‌ మొదలుపెడదాం. ఇన్నేళ్ల తర్వాత మళ్లీ కలుసుకున్నాం. ఇప్పుడు మన జ్ఞాపకాలను, వర్తమానాన్ని పంచుకుందాం.” చప్పట్లు మోగాయి. ఒక్కొక్కరు స్టేజ్‌పైకి వెళ్లి తమ కాలేజీ రోజులను గుర్తు చేసుకుంటున్నారు. నవ్వులు. చప్పట్లు. పాత స్నేహాలు. కొత్త జీవితాలు. నేను మాత్రం ఒకటే ఆలోచిస్తున్నాను. అరుణ్‌ ఎవరు? ఆమె జీవితంలో అతని స్థానం ఏమిటి? అతను ఆమె గతమా? లేక నా వర్తమానానికి ఎదురుగా నిలిచిన ఒక పాత అసంపూర్తి కథా? ఏదేమైనా, ఆ కథలో ఇప్పుడు నా స్థానం ఏమిటో తెలుసుకోవాలనే ఆత్రుత మొదలైంది. అప్పుడే నిర్వాహకుడు అనౌన్స్ చేశాడు. “ఇప్పుడు అరుణ్‌ మాట్లాడాలి.” అరుణ్‌ లేచాడు. ఆమె చూపు అతనితో పాటు కదిలింది. నేను మాత్రం ఆమెనే చూస్తూ ఉన్నాను. అరుణ్‌ స్టేజ్‌ మీదికి వెళ్లాడు. మైక్‌ దగ్గర నిలబడి హాలంతా చూశాడు. “చాలా ఏళ్ల తర్వాత మనమంతా ఇలా కలవడం చాలా బాగుంది. ఇక్కడికి వచ్చాక ఒక విషయం అనిపిస్తోంది.

మనం కాలేజీ నుంచి బయటికి వచ్చేశాం. కానీ మనలోని కొన్ని రోజులు మాత్రం అక్కడే ఉండిపోయాయి.” హాల్లో నిశ్శబ్దం. “ఈరోజు ఆ రోజులు ఒక్కొక్కటిగా మన ముందుకొచ్చాయి.” అతను కాసేపు ఆగాడు. “ఇప్పుడే మా ఫొటోలు చూసినప్పుడు.. నాకూ ఆ రోజులు గుర్తొచ్చాయి. అప్పట్లో చెప్పలేకపోయిన ఒక మాట కూడా.” అతని గొంతు కాస్త నెమ్మదించింది. “ఆమె అంటే నాకు మిగతావాళ్లకంటే ఎక్కువ.” ఆమె ముఖంలోని నవ్వు క్రమంగా తగ్గింది. “అప్పుడు దానికి ఏ పేరు పెట్టాలో నాకు తెలియదు. తెలిసినా చెప్పే ధైర్యం లేదు.” నా చేతులు కుర్చీ అంచులను బిగించుకున్నాయి. అతని మాటలకంటే ఆమె ముఖాన్నే చూస్తున్నాను. “ఏళ్లు గడిచిపోయాయి. మన జీవితాలు మారిపోయాయి. కానీ నేను చెప్పకుండా వదిలేసిన ఒక మాట మాత్రం నాలోనే ఉంది.” హాల్లో ఎవరో “ఇప్పుడు చెప్పేయ్‌!” అన్నారు. మరొకరు, “ఇన్నేళ్ల తర్వాతైనా చెప్పాలి!” అని అరిచారు. నవ్వులు. అరుణ్‌ నవ్వలేదు. ఆమె వైపు చూశాడు. “చెప్పనా?” అన్నట్టుగా. ఆమె ఒక్క క్షణం అతన్ని చూసింది. తర్వాత చిన్నగా తల ఊపింది. అరుణ్‌ మైక్‌ దగ్గరకు తీసుకున్నాడు. “నేను ఆమెను ప్రేమించాను.” నిశ్శబ్దం. “ఇప్పటికైనా ఆ మాట చెప్పాలి అనిపించింది.

” తర్వాత ఆమె వైపు చూశాడు. “నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటావా?” అన్నాడు. ఆ క్షణంలో హాల్‌ మొత్తం నాకు దూరంగా వెళ్లిపోయినట్టనిపించింది. నేను ఆమెనే చూస్తున్నాను. ఆమె ముఖంలో ఆశ్చర్యం ఉంది. కానీ భయం లేదు. ఆమె మెల్లగా లేచింది. అరుణ్‌ మైక్‌ దగ్గరే నిలబడి ఉన్నాడు. ఆమె ఒక్కో అడుగు వేసుకుంటూ స్టేజ్‌ వైపు నడిచింది. నేను ఆమెనే చూస్తున్నాను. ఆమె స్టేజ్‌ మీదికి వెళ్లింది. మైక్‌ తీసుకుంది. అరుణ్‌ వైపు చూసింది. “అరుణ్‌..” అతను తలెత్తి చూశాడు. “నువ్వు ఇంతకాలం నీలో పెట్టుకున్న మాటను ఈరోజు చెప్పావు. దానికి నేను విలువ ఇవ్వకుండా ఉండలేను.” అతని కళ్లలో ఒక్కసారిగా వెలుగు వచ్చింది. “నువ్వు నాకు ఎప్పటికీ ప్రత్యేకమే. నా కాలేజీ రోజులను గుర్తు చేసుకుంటే అందులో నువ్వు తప్పకుండా ఉంటావు. మన మధ్య ఉన్న చనువు నిజమే. నీ మీదున్న ఆప్యాయత కూడా నిజమే.” ఆమె ఒక్కసారి ఊపిరి తీసుకుంది. “కానీ నేను దానికి ప్రేమ అనే పేరు ఎప్పుడూ పెట్టుకోలేదు.” అరుణ్‌ కళ్లలోని కాంతి కాస్త తగ్గింది. ఆమె మాత్రం ప్రశాంతంగా కొనసాగించింది. “ఇప్పుడూ పెట్టుకోలేను.” కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం. అప్పుడు ఆమె నేరుగా నా వైపు చూసింది.

ఆ చూపు నాలో ఏదో ఆపేసింది. “నా జీవితంలో ఆ స్థానం ఖాళీగా లేదు అరుణ్‌.” అంతే. ఆమె మైక్‌ అక్కడే పెట్టి స్టేజ్‌ దిగింది. నేరుగా నా వైపు వచ్చి నా ముందు ఆగింది. ఒక్క క్షణం ఏమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత నా చేయి పట్టుకుంది. “వెళ్దామా?” నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు. లేచి నిల్చున్నాను. ఆమె నా చేయి వదల్లేదు. కొద్దిసేపు హాలంతా నిశ్శబ్దం. తర్వాత వెనుక వరుసలోంచి ఎవరో చప్పట్లు కొట్టారు. ఆ చప్పట్లతో మిగతా వాళ్లూ కలిశారు. ఒకరి తర్వాత ఒకరు అంతా మా చుట్టూ చేరారు. అరుణ్‌ కూడా మా దగ్గరకు వచ్చాడు. నా వైపు చేయి చాచి “హాయ్‌ రామ్‌.” అన్నాడు. నేను అతని చేయి పట్టుకున్నాను. “హాయ్‌.” అన్నాను. అతను నా వైపు చూసి నవ్వాడు. “జాగ్రత్తగా చూసుకో” అన్నాడు. ఆమె వెంటనే, “అతను నన్ను చూసుకోవడం కాదు అరుణ్‌.. మేమిద్దరం ఒకరినొకరం చూసుకుంటాం” అంది. అరుణ్‌ తల ఊపాడు. ఎవరో వెనక నుంచి, “ఇప్పుడు ఇంకో ఫొటో కావాలి. ఈరోజు రీయూనియన్‌కి ఇదే బెస్ట్‌ ఫొటో” అన్నారు. హాలంతా మళ్లీ నవ్వులతో నిండిపోయింది. ఫొటోగ్రాఫర్‌ కెమెరా సిద్ధం చేశాడు. “రెడీ...” కెమెరా ఫ్లాష్‌ అయింది. అరుణ్‌ కూడా ఆ ఫొటోలో ఉన్నాడు. కానీ ఆమె చేయి నా చేతిలో ఉంది.
- రామ్