కేటాయింపుల్లేని ‘‘ఖేలో ఇండియా’’

ఆదివారం నాడు జపాన్‌లోని అచి-నగాయా లో 20వ ఆసియా గేమ్స్ ముగిశాయి. సెప్టెంబరు 19 నుంచి అక్టోబరు నాలుగువరకు జరిగిన క్రీడల్లో 45 దేశాలు, ఒక సంస్థ నుంచి 10,787 మంది క్రీడాకారులు పాల్గొన్నారు. దాదాపు సగం మంది మహిళలు పాల్గొన్నారని అంచనా. ఈ పోటీలకు 56 కోట్ల డాలర్లు ఖర్చు కాగా 30శాతం ప్రాయోజిత సంస్థ నుంచి నిధులు వచ్చాయి. చైనా తన ఆధిపత్యాన్ని కొనసాగించగా భారత్ గతం కంటే తన స్థానాన్ని మెరుగుపరుచుకుంది. అయితే ప్రతిష్టాత్మ కంగా భావించే బంగారు పతకాల సాధనలో వెనుకబడింది. గతంలో జనాభా విషయంలో ముందున్న చైనాను మనదేశం వెనక్కు నెట్టింది. ఇరు దేశాలూ దాదాపు ఒకే సంఖ్యలో జనాలను కలిగి ఉన్నప్పటికీ చైనా తాజా ఆసియా క్రీడల్లో 169 బంగారు పతకాలతో సహా మొత్తం 341 గెలుచుకోగా మనం 21 స్వర్ణాలతో సహా అన్నీ కలిపి 85 మాత్రమే తెచ్చుకొని నాలుగవ స్థానంలో నిలిచాం. మనతో సమంగా ఒక చిన్నదేశం ఉజ్బెకిస్తాన్ 21 స్వర్ణాలు సాధించింది.

ఆసియా క్రీడలు, ఒలింపిక్ పోటీలలో మనదేశ క్రీడాకారులు సాధించిన విజయాలను కచ్చితంగా అభినందించాల్సిందే. అనేక మంది అనుభవాలు, పట్టుదలను చూసినపుడు వారి స్వయంకృషి, కుటుంబ సభ్యుల ప్రోత్సాహంతో పోల్చితే ప్రభుత్వాలు ఇస్తున్న మద్దతు తీరుతెన్నులను అంతే కరాఖండితంగా విమర్శించాల్సిందే. అన్ని దేశాలూ ఇలానే ఉన్నాయా ? లేవు. చైనా సాధిస్తున్న ఆర్థిక విజయాలను చూసి అది నిరంకుశ ప్రభుత్వమండీ, బలవంతంగా చేయిస్తారు అని సొల్లు కబుర్లు చెప్పే పడక కుర్చీరాయుళ్లు ఎక్కడబడితే అక్కడ కనిపిస్తారు. పోనీ మిగతా దేశాలన్నీ ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థలు అనుకుంటే ఆ దేశాల మాదిరి మనం ఎందుకు సాధించటం లేదు. నూతన ఆవిష్కరణలు చేసే శాస్త్రవేత్తలు, పరిశోధకులను గుర్తించటం, ప్రోత్సాహకాలు ఎలా అవసరమో క్రీడాకారులకూ అదే వర్తిస్తుంది.ఈ పని ఎవరు చేయాలి? జపాన్ పోటీలకు వెళ్లిన ఒక యువతి తన బూట్లు, ఇతర అవసరాల కోసం మేకలను అమ్ముకోవాల్సి వచ్చిందన్న వార్తలను చదివిన తరువాత ఈ దేశానికి ఏమైంది, పాలకులు, ఉన్నత అధికార యంత్రాంగానికి చర్మం అంత మెక్కిందా అన్న సందేహాలు కలుగు తున్నాయి.

నిధుల కొరత, మౌలిక వసతుల లేమి

నూతన ఆవిష్కరణలు, క్రీడల్లో ప్రతిభాపాటవాలు ఎంతగా ప్రదర్శితమైతే అంతగా ప్రపంచంలో దేశ ప్రతిష్ట ఇనుమడించు తుంది. మనదేశంలో యేటా క్రీడలకు కేటాయిస్తున్న సొమ్ము 40 నుంచి 53 కోట్ల డాలర్లవరకు ఉంది. అదే చైనాలో 2వేల నుంచి 3,300 కోట్ల డాలర్లు. ఇంత తక్కువ కేటాయిస్తే పోడియం సంగతి దేవుడెరుగు అసలు పోటీల్లో పాల్గొనేందుకు మనకు అర్హత వస్తుందా అన్నది ప్రశ్న. చైనాలో చిన్నా, పెద్ద స్టేడియాలు 1,70,000 ఉండగా మనదేశంలో వెయ్యి స్టేడియాలు, వాటిలో అంతర్జాతీయ ప్రమాణాలు ఉన్నది కేవలం వందచోట్ల మాత్రమే. పెద్ద మొత్తంలో రాబడి వచ్చే క్రికెట్ స్టేడియాల గురించి చెప్పనవసరం లేదు, పోనీ వాటి ద్వారా వస్తున్న ఆదాయాన్ని ఇతర క్రీడలకు వెచ్చిస్తున్నారా అంటే అదీ లేదు. చైనాలో నాలుగు నుంచి ఆరేండ్ల వయస్సున్న బాలబాలి కలలో ఉన్న ప్రతిభను దేశవ్యాపితంగా గుర్తించి వారిలో జిమ్నాస్టులుగా ఎవరు పనికి వస్తారు, ఎత్తు అవసరమైన వాలీబాల్, బాస్కెట్ బాల్ వంటి క్రీడలకు ఎవరన్నది గుర్తించి వారిని ప్రత్యేకమైన క్రీడా పాఠశాలలకు పంపుతారు. క్రీడల్లో నైపుణ్యం ప్రదర్శించిన వారి గౌరవ ప్రదమైన జీవితాలకు చైనాలో ఎలాంటి ఢోకా ఉండదు.అక్కడి కోచ్‌లు పూర్తి కాలపు ప్రభుత్వ ఉద్యోగులు, వారు తయారు చేసే అధ్లెట్లను బట్టి వారికి వేతనాలు, ఉద్యోగోన్నతులు ఉంటాయి. ఖేలో ఇండియా పథకాన్ని 2017లో ప్రారంభించారు. దేశాన్ని ప్రపంచ క్రీడాశక్తిగా మారుస్తామని చెప్పారు.

అంతకు ముందున్న పథకాలన్నింటినీ దీన్లో విలీనం చేశారు.బడ్జెట్ కేటాయింపులు నామమాత్రం. నిపుణులు, పార్లమెంటరీ కమిటీలు ఈ పథకం విఫలమైందన్న విమర్శల తరువాత 2026-31 సంవత్సరాల మధ్య రూ36,441 కోట్లు ఖర్చు చేయాలని కేంద్రం నిర్ణయించింది. అంతకు ముందు యేటా వెచ్చిస్తున్నది 1,300-1,600 కోట్లు మాత్రమే ఉంది. గత మూడేండ్లలో తగిన సామర్థ్య ప్రదర్శనలేదని, డోపింగ్ సమస్యలతో 1,342 మంది అథ్లెట్లను పథకం నుంచి బయటకు పంపినట్లు ఈ ఏడాది ప్రారంభంలో కేంద్ర క్రీడా మంత్రిత్వశాఖ వెల్లడించింది. తగిన ప్రణాళికలు, కేంద్రం-రాష్ట్రాల మధ్య సమన్వయం లేకపోవటంతో నిర్దిష్ట కార్యక్రమా లకు కేటాయించిన నిధులను ఖర్చు చేయకపోవటం, ఇతర అవసరాలకు మళ్లించినట్లు ఒక పార్లమెంటరీ కమిటీ నివేదిక పేర్కొన్నది. క్రీడాకారులకు రవాణా, ఆహారం సమకూర్చటం వంటి అంశాల్లో కూడా అనేక ఫిర్యాదులు ఉన్నాయి. నిధుల కేటాయింపు లేకుండా ఎన్ని కబుర్లు చెప్పినా ప్రయోజనం లేదు. మన దేశంలో క్రీడలకు యేటా తలసరి ఖర్చు కేవలం రూ.24 మాత్రమే. చైనా దీనికి ఎనిమిది రెట్లు, ఆస్ట్రేలియా 30 రెట్లు, అమెరికా అంతకంటే ఎక్కువగా ఖర్చు చేస్తున్నది. ఉదాహరణకు 2024-25లో మనదేశంలో కేంద్రం, రాష్ట్రాలు కేటాయించిన మొత్తం రూ.12,500-14,600 కోట్ల మధ్య ఉండగా చైనా 85వేల నుంచి లక్ష కోట్లుకేటాయించింది. చైనా క్రీడా పరిశ్రమ విలువ 750 బిలియన్ డాలర్ల నుంచి లక్ష కోట్ల వరకు ఉండగా మనదేశంలో 15-20 బిలియన్ డాలర్లు మాత్రమే ఉంది. ఈ కాలంలో కార్పొరేట్లకు ఇచ్చిన సబ్సిడీలు భారీ ఎత్తున పెరిగాయి.

అధిపత్యాన్ని చాటిన చైనా

ఇటీవలి కాలంలో వివిధ అంతర్జాతీయ క్రీడల్లో మన క్రీడాకారుల రికార్డులు పేలవంగా ఉన్నాయి. అది యుపిఏ పాలన అయినా ఎన్డీయే ఏలుబడిలో కూడా అదే తీరు. చైనా విషయానికి వస్తే 2010 నుంచి ఆసియాలో ప్రథమ, ఒలింపిక్స్‌లో ద్వితీయ స్థానంలో కొనసాగుతోంది.అమెరికాను అధిగమించాలనే లక్ష్యంతో ముందుకుపోతోంది. పారిస్ పోటీలలో అమెరికాతో సమంగా బంగారు పతకాలను పొందింది. అమెరికన్లు మొత్తం 126 సాధించగా చైనీయులు 91 పొందారు. మనదేశం బంగారు పతకాలకు సుదూరంగా ఉండటమే కాదు, ఇతర పతకాలూ చెప్పుకోదగ్గ స్థాయిలో లేవు. స్వాతంత్య్రా నికి ముందు మూడు, తరువాత ఐదు స్వర్ణాలను హాకీలో సాధించాము. వ్యక్తిగతంగా అభినవ్ భింద్రా, నీరజ్ చోప్రా బంగారు పతకాలను సాధించారు. టోకియో పోటీల్లో మొత్తం ఏడు పతకాలు సాధించగా పారిస్‌లో ఆరు వచ్చాయి. ఇప్పటివరకు మన దేశానికి వచ్చిన మొత్తం పతకాలు కేవలం 41 మాత్రమే. ఆసియా క్రీడల్లో గతంలోనూ, తాజాగా నాలుగో స్థానంలో మనదేశం ఉంది.

కమ్యూనిస్టు చైనాను ఐక్యరాజ్యసమితిలోనే కాదు, ఒలింపిక్స్‌లో కూడా 1980వరకు గుర్తించలేదు. తొలిసారి 1984 లాస్ ఏంజల్స్‌లో ఐదు స్వర్ణాలతో బోణీ చేసింది. బీజింగ్ ఒలింపిక్స్ 2008లో గరిష్టంగా 48 సాధించింది. అంతర్జాతీయ స్థాయి అథ్లెట్‌ను తయారు చేయాలంటే పది-పన్నెండు సంవత్సరాలు పడుతుంది. పది నుంచి పదిహేనువేల గంటలపాటు సాధన చేయాల్సి ఉంటుంది. ఇది చిన్నతనం నుంచే సాధ్యం. ఇందుకయ్యే ఖర్చు కూడా ఎక్కువే. ప్రభుత్వాలు భరిస్తే తప్ప మనవంటి దేశాల్లో సామాన్యులకు సాధ్యం కాదు. క్రీడల నుంచి రిటైరైన తరువాత గౌరవ ప్రదమైన వేతనంతో కూడిన ఉపాధి లేకపోతే వారి పరిస్థితి అగమ్యగోచరమే. మనదేశం తరఫున అంతర్జాతీయ పోటీల్లో ప్రాతినిధ్యం వహించేవారిలో 35 నుంచి 40శాతం వరకు పంజాబ్, హర్యానాల నుంచే ఉంటున్నారు. వాటి జనాభాతో పోలిస్తే ప్రాతినిధ్యం చాలా ఎక్కువ. ఇతర రాష్ట్రాలు ఎందుకు వాటి మాదిరి ప్రోత్సహించటం లేదన్నది ప్రశ్న.

భారత్‌‌లో పునాది స్థాయిలోనే నిర్లక్ష్యం

ఉన్నంతలో దక్షిణాదిలో తమిళనాడు, కేరళ ముందు న్నాయి. విషాదం ఏమిటంటే ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో పిఈటిలను నియమించకుండా, ప్రైవేటు పాఠశాలలకు క్రీడా స్థలాలు లేనప్పటికీ అనుమతిస్తున్న పాలకపార్టీల పెద్దలు ఉట్టికి ఎగరలేక పోయినా స్వర్గానికి తీసుకుపోతామన్నట్లుగా ఒలింపిక్స్ క్రీడల నిర్వహణల గురించి మాట్లాడుతుంటే దేంతో నవ్వాలో అర్థం కావటం లేదు. విద్యాహక్కు చట్టం ప్రకారం బోధన టీచర్లు, పిఈటిలు ఎందరుండాలో నిర్దేశించారు. సిబిఎస్‌ఈ అనుబంధ స్కూళ్లలో ప్రతి దశ ప్రైమరి, సెకండరీ, సీనియర్ స సెకండరీలకు ఒక్కో పిఈటి ఉండాలి. ప్రతి ఐదు వందలకు ఒక పిఈటి నియామకం జరగాలి. వంద మంది విద్యార్థులున్నా ఒక పిఈటి నియామకం జరగాలి. రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు వేర్వేరు నిబంధనలను పాటిస్తున్నాయి. ప్రతి ఏడు వందల మందికి ఒక పిఈటి నియామకం అంటూ తమిళనాడు ప్రభుత్వం నిబంధనలు మారిస్తే అక్కడ తీవ్ర వ్యతిరేకత వెల్లడైంది. ప్రైవేటు స్కూళ్లకు ఆటస్థలాలు లేకపోయినా తల్లిదండ్రులు ఎగబడి వాటిలో పిల్లల్ని చేర్చటం చూస్తున్నాం.

తాజా యుడిఐఎస్‌ఈ (యూనిఫైడ్ డిస్ట్రిక్ట్ ఇన్ఫర్మేష్ సిస్టమ్ ఫర్ ఎడ్యుకేషన్) 2025-26 నివేదిక ప్రకారం దేశంలో 14లక్షల 66వేల స్కూళ్లున్నాయి. మిడిల్, సెకండరీ, సీనియర్ సెకండరీ స్కూళ్లు 5-6లక్షల ఉన్నాయనుకుంటే కనీసం అంతే సంఖ్యలో పిఈటిలు అవసరం. పదిలక్షలకు పైగా ప్రభుత్వ స్కూళ్లు ఉన్నట్లు అంచనా. ఉదాహరణకు ఒక గ్రామంలో రెండు లేదా మూడు ప్రాథమిక పాఠశాలలు ఉంటే వాటన్నింటికీ కనీస ఒక పిఈటి అయినా నియమించాలి. విషాదం ఏమిటంటే అసలు ఎందరు పిఈటిలు కావాలనే లెక్కలే మనదేశంలో లేవు. అయినా ఒలింపిక్స్ గురించి మాట్లాడతాము. విద్యారంగ నిపుణుల అంచనా ప్రకారం ప్రవేటు లేదా ప్రభుత్వ స్కూళ్లలో 1.2లక్షల నుంచి 1.5లక్షల వరకు పిఈటిలు ఉన్నారు. అయితే కనీసంగా 5.5 నుంచి ఆరులక్షలు అవసరం. కర్నాటకలో 45 తెలంగా ణాలో 38శాతం స్కూళ్లలో పిఈటిలు లేరన్నది ఒక సమాచారం.

అసంబద్ధ ప్రయోగాలతో ఆరెస్సెస్‌

ఆరెస్సెస్‌ సంస్థ ఆరోగ్య విభాగమే “ ఆరోగ్య భారతి ”. అది గర్భ విజ్ఞాన సంస్కారం పేరుతో ఒక కార్యక్రమాన్ని చేపట్టింది. సాంప్రదాయ ఆయుర్వేద పద్ధతిలో గర్భాలను శాస్త్రీయంగా శు‌ద్ధి చేసి ఉత్తమ సంతతిని పెంపొందింప చేయాలన్న ఒక ఆశాస్త్రీయ లక్ష్యాన్ని ప్రకటించారు. వారి ప్రయోగంలో పాల్గొన్న దంపతులు కనే పిల్లలు మంచి రంగు, రూపు, పొడవుగా ఉంటారని, మంచి ఆరోగ్యం, తెలివితేటలతో పాటు పూర్తి స్థాయిలో సాంస్కృతిక విలువలు కలిగి ఉంటారని చెప్పారు. మూడు నెలల పాటు ఆ ప్రయోగంలో పాల్గొనే దంపతులు ఎప్పుడు సంయోగ ప్రక్రియలో పాల్గొనాలో, పురుషులు శుక్రకణాలు, మహిళల అండాలను ఎలా శుద్ది చేయించుకోవాలో నిర్దేశిస్తారు. ఆరెస్సెస్‌ చేస్తున్న ఈ ప్రయోగాల గురించి 2017లో వెల్లడి కావటంతో తీవ్ర విమర్శలు వచ్చాయి. ఆర్యజాతిని పరిశుద్దంగా ఉంచాలంటే మలినులైన యూదులను అంతం చేయాలని జర్మన్ హిట్లర్ వారిని ఊచకోత కోసిన సంగతి తెలిసిందే. మనదేశంలో అలాంటి మారణ కాండ సాధ్యం కాదు గనుక ‘‘ఉత్తమ జాతి’’ ప్రతిసృష్టికి ఆరెస్సెస్‌ పూనుకుంది. దేశంలో అత్యధిక రాష్ట్రాల్లో తాము లేదా తమ మిత్రులే అధికారంలో ఉన్నట్లు ‌బీజేపీ చెప్పుకుంటున్నది, వాస్తవం కూడా. చిన్నతనం నుంచి దేశ భక్తి పేరుతో మగపిల్లలతో,దుర్గావాహిని పేరుతో ఆడపిల్లలతో కర్రలు కత్తులు, త్రిశూలాలు పట్టించేందుకు, హిందూత్వ రక్షణ పేరుతో మతోన్మాదాన్ని ఎక్కించేందుకు పనిచేస్తున్నది. ఆరెస్సెస్‌ గత వందేండ్లుగా వారిని దేశ ప్రతిష్టను పెంచే క్రీడలవైపు ఎందుకు ప్రోత్సహించటం లేదన్నది ప్రశ్న!

ఎం కోటేశ్వరరావు 8331013288