నా ఊహా లోకం..!

ఎవరూ తోడు రాని శూన్యంలోకి జారిపోయినప్పుడు నన్ను నేను వెతుక్కుంటూ మొదలైన ప్రయాణమిది.. రాలిన ప్రతి కన్నీటి చుక్కలో చెప్పలేని ఆవేదన ఉంది, విరిగిపడిన ప్రతి నమ్మకం వెనుక గుండె కోత మిగిలింది. బంధాలు భారమై, మనుషులు ఎండమావులై మారిన వేళ ఎవరి సానుభూతి కోసమో నా కన్నులు ఎదురుచూడలేదు.. నన్ను పాతిపెట్టాలని చూసిన లోకానికి అర్థం కాలేదు, నేను మట్టిలోంచి మొలకెత్తే మొండి విత్తనాన్నని! కటిక చీకట్లు నా దారులను మూసేసిన వేళల్లో ఎవరి ముందూ మోకరిల్లి వెలుగును యాచించలేదు.. గుండెల్లో రగిలిన అవమానాల మంటనే నా గమ్యానికి దారి చూపే దివిటీగా మార్చుకున్నాను. ఓడిపోయానని లోకం రాసిన తీర్పులన్నీ నాలో మొండి ధైర్యాన్ని రగిలించే ఇంధనమయ్యాయి.. నలిగిపోయిన మనసుతోనే బలం కూడగట్టుకుని, నా మౌనంతోనే ఒక అజేయమైన చరిత్రను నిర్మిస్తున్నాను. ఇక నన్ను వెనక్కి లాగడం ఏ శక్తీ చేయలేని పని, నా అడుగులను ఆపడం ఏ తుఫానుకూ సాధ్యం కానిది.. ఎందుకంటే— మరణం అంచు దాకా వెళ్లి బతికి బయటపడ్డ వాడికి, ఈ జీవితంలో గెలవడం తప్ప మరో ఆలోచనే ఉండదు! ధాత్రి