మరపురాని స్నేహం పండుగ

ఐదు దశాబ్దాల కాలచక్రం
ఒక్క క్షణమై గిర్రున తిరిగింది
పదవ తరగతి పరీక్షలు గెలిచి, ఆనందంగా
బాల్యం గడప దాటి, యవ్వనంలోకి
తొలి అడుగు వేసాక మనం నడిచిన దారులు
మెల్లిగా వేరువేరు అయ్యాయి
కానీ మన గుండెల్లో మన ఆ బడి గంట ఇంకా మోగుతూనే ఉంది
ఆ చిన్న ఇరుకు బెంచీల మీద తోసుకుంటూ,
భుజాలపై చేతులు వేసుకొని నవ్వుకుంటూ,
లెక్కలేనన్ని ముచ్చట్లు, రహస్యాలు,
టిఫిను డబ్బాలు పంచుకున్న
ఆ అమ్మాయిలమే మనం ఇంకా
టీచర్లను ప్రేమించి,గౌరవించిన వాళ్ళం
వాళ్ల కి గులాబీలను, బంతిపూలను ఇచ్చిన వాళ్ళం
దుమ్మురేగే బడి మైదానాల్లో దేహం
అలసి పోయేదాకా ఆటలాడిన వాళ్ళం
స్కూల్‌ డేలని పాటలతో, నాటకాలతో,
ఉపన్యాసాలతో హోరెత్తిచ్చిన వాళ్ళం
జెండా పండుగకి, టీచర్‌ డే లకి,
సరస్వతీ పూజలకి తరగతుల్ని రంగురంగుల కాగితాలతో
ముగ్గులతో అలంకరించి మురిసిపోయిన వాళ్ళం
బాల్యాన్ని, బడిని ఎన్నడూ మరువని వాళ్ళం
ఇప్పుడు ఈ ముసలి చేతులతో,
ఒకరిని ఒకరం ప్రేమగా పట్టుకొన్నాం
చూపు మసకబారిన మన కళ్ళల్లో
ఇంకా ఆ పాత రోజుల ఉల్లాసం
ఆనందంగా గంతులు వేస్తూనే ఉంది
జీవితం మనల్ని కొన్ని సార్లు ఎంతో ప్రేమగానో,
కొన్ని సార్లు చాలా కఠినంగానో తాకింది
పెళ్లిళ్ళు, మంగళసూత్రాల బరువు, పిల్లల కోసం
నిద్రకాచిన రాత్రులు, ఉద్యోగాలు,
వంటలు, బంధువులు, అనారోగ్యాలు,
ఆందోళనలు,ఒంటరితనాలు…
జీవితపు పరుగు పందెంలో ఎన్నెన్ని అడ్డు గోడల్ని దాటామో,
ఎన్నెన్ని బహుమానాల్ని పొందామో కానీ
ఇప్పటికీ ఇంకా మన స్నేహం మాత్రం మిగిలే ఉంది
మనకు తెలియకుండానే యవ్వనం వాడి రాలిపోయినా
మన బాల్యపు స్నేహ పరిమళాలు మాత్రం
ఇంకా మనల్ని అంటిపెట్టుకునే ఉన్నాయి
పెళ్లిళ్లు అయి పిల్లలు వెళ్లిపోయాక ఖాళీ అయిన మన ఇళ్లలో
మళ్లీ మనవళ్లు, మనవరాళ్లు మతాబులు వెలిగిస్తారు
అమ్మమ్మల ముఖాల్లో ఆనందపు నవ్వుల్ని తెస్తారు
ఇల్లు మళ్లీ ఒకప్పటిలా కళకళలాడుతుంది
ఈ వయసులో నిశ్శబ్దాలు, ఒంటరి రాత్రుల,
ఏకాంతాలు, అనారోగ్యాలు ఏవి
మన దారిలో పల్లేరు కాయలై గుచ్చుకున్న,
ఇన్నేళ్ల మన స్నేహం ఒక్కటే సేద తీర్చే
చల్లటి నీటి చెలమలా ఇంకా అలా మిగిలిఉంది
ఇప్పుడు మన మన ఈ యాభై ఏళ్ల స్నేహపు పండుగలో
కొంచెం ముడతలు పడిన మన ముఖాల్లో
బడికి వెళ్ళే ఆ చిన్న అమ్మాయి నవ్వు ఇంకా మెరుస్తుంది
మన జ్ఞాపకాల తోరణాలతో ఈ పండుగ వెలిగింది
అమరము, మధురము అయిన ఈ బాల్య స్నేహం
మన హదయాల్లో శాశ్వతంగా మిగిలి ఉండాలి… ??


– విమల