యుద్ధం మనకు సారీ, నాకు కాదు కదా!

ఆలోచనకు, ఆచరణకు మధ్య…..
సంఘర్షణ ముగిసినట్లేనా!
నూతన మానవుడిని కలలు కన్నా
కాలం మీద మనిషి ఇప్పుడు చెదలు పట్టి
వాడిపోయిన పూల చెట్టు అయిండు.
కవి మాత్రం ఏం చేస్తాడు!
రాసిన పద్యం పదేపదే చదువుతుంటాడు.
ఎవరి ఒంటిమీద, గాలివీస్తుందో
వాడి పక్కల, పద్యం జోడించి హుజూర్‌ అంటాడు.
కోటిస్తే, కల్లు తాగిన కోతిలా గంతులేస్తాడు.
దేశం – దేశం చుట్టూ అల్లుకున్న విశ్వము.
లావా బద్దలై అగ్ని సముద్రంలో ఉంటే,
ఇప్పుడు అందరూ అరుణోదయ కాంతి ముఖపక్షులే!

2
భయం కమ్మిన బ్రాంతి
ఎప్పుడు అందంగానే, రంగుల హరివిల్లు లాగే
వికసిస్తుంది.
ఎటు వచ్చి….. సీతాకోకల జీవన రెక్కలే
కత్తిరించబడుతాయి.
మాట, పాట… స్వస్థత కోల్పోయి
పరాయి గొంతులో సాలెగూడు అవుతుంది.
నిన్ను నువ్వు, నేను నేను… ఎక్కడో తెగిన
గాలిపటం వాలిన ముళ్ళ కంపలమీద
జీవం చచ్చిన శరీరాలతో పడి ఉంటాము.

3
సబ్‌ టి హై
అందరూ మంచిగానే ఉన్నారు
పాలకుల మాటే మన అభివృద్ధి పాట.
ఖమ్మం… ప్రజా దుఃఖం
కుమ్మెర… పసిపిల్ల శుభం మీద తల్లి దుఃఖం
అర్ధరాత్రి స్వాతంత్రం తెచ్చిన ఒకే ఒక్కడి సాక్షిగా…
మూసీ నది రోదన వినిపించదు.
అమెరికా వాడి సామ్రాజ కాంచ కనిపించదు.
లొంగిపోవడం, లోపర్చుకోవడమే
ఏదో ఒకటి… నేను బ్రతుకుతే చాలు.
యుద్ధం మనకు సారీ, నాకు కాదు కదా!

జనజ్వాల, 9949163770