జెయింట్‌ వీల్‌ మధ్యలో

ఆమెకు ఎత్తులంటే భయం.
అదెంత అంటే… మెట్ల అంచున నిలబడినా చేతులకు చెమట పట్టేంత.
అయినా ఆ రోజు సాయంత్రం ఎగ్జిబిషన్‌లో జెయింట్‌ వీల్‌ చూసిన క్షణంలో…
”ఎక్కుదామా?” అంది చిన్న పిల్లలా.
”నీకు భయం కదా…” అన్నాను.
”కొన్ని భయాలను దూరం నుంచి చూస్తే అవి ఎప్పటికీ పోవు” అంది.
ఆలస్యం చేయకుండా టికెట్లు తీసుకుని క్యాబిన్‌లో కూర్చున్నాం.
వీల్‌ నెమ్మదిగా పైకి ఎక్కుతోంది.
కింద నగరం వెలుగులతో మెరిసిపోతోంది.
జనం చిన్న చిన్న బొమ్మల్లా కనిపిస్తున్నారు.
దూరంగా సంగీతం.
వర్షం పడబోతున్న గాలి.
పైనుంచి చూస్తే నగరం దీపాల సంద్రంలా ఉంది. ఆమె కళ్లల్లో ఆనందం చూస్తుంటే… జీవితం మనిషిని ఎంత అలసిపోయేలా చేసినా, ప్రేమ మాత్రం మళ్లీ చిన్నపిల్లలా మార్చగలదనిపించింది.
కానీ…
వీల్‌ పైకి ఎక్కేకొద్దీ ఆమె మాటలు తగ్గిపోయాయి.
సీట్‌ అంచును గట్టిగా పట్టుకుంది.
”భయమేస్తోందా?” అన్నాను.
”కొంచెం…” అంది.
అదే క్షణంలో… ఝట్‌!
పెద్ద శబ్దం.
వీల్‌ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
క్యాబిన్‌ గాలిలో ఊగిసలాడింది.
అప్పుడే ఎగ్జిబిషన్‌ మొత్తం లైట్లు ఒక్కసారిగా ఆరిపోయాయి.
చుట్టూ నల్లటి చీకటి.
కిందనుంచి జనాల కలవరపు శబ్దాలు.
ఎక్కడో పిల్లాడు ఏడుస్తున్నాడు.
గాలి బలంగా వీచి క్యాబిన్‌ను స్వల్పంగా ఊపుతోంది.
ఆమె ఒక్కసారిగా నా చేతిని పట్టుకుంది.
ఆమె చేతులు చల్లబడిపోయాయి.
”హే… ఏమీ కాదు,” అన్నాను.
”మనం కిందికి వెళ్లాలి… ప్లీజ్‌…”
ఆ చీకటిలో మొదటిసారి ఆమె బలహీనత కనిపించింది. నేను దగ్గరకు జరిగి ఆమెను రెండు చేతులతో పట్టుకున్నాను.
”నన్ను చూడు,” అన్నాను మెల్లగా.
ఆమె బలవంతంగా కళ్లెత్తింది.
ఆ కళ్లలో భయం మాత్రమే కాదు… ఒక నమ్మకం కూడా ఉంది.
”నేను నీతోనే ఉన్నాను,” అన్నాను.
ఆమె ఒక్కసారిగా నా ఛాతీకి దగ్గరగా వచ్చేసింది.
దాదాపు నాలో దాక్కున్నట్టుగా.
”నన్ను వదలేయకు…” అంది.
ఆ ఒక్క మాట…
ఆ రాత్రి తర్వాత కూడా చాలా రోజుల వరకు నా గుండెల్లో తిరుగుతూనే ఉంది.
ప్రేమలో గొప్ప మాట ”ఐ లవ్‌ యూ” కాదు.
”నాకు భయంగా ఉంది” అని ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా చెప్పగలిగే భద్రత.
నేను ఆమె తలపై మెల్లగా చేయి వేశాను.
”నెమ్మదిగా ఊపిరి పీల్చు…”
ఆమె మెల్లగా ముఖం పైకి ఎత్తింది.
చీకటిలో కూడా ఆమె కళ్లలోని భయం మెరుస్తోంది.
మరుసటి క్షణంలో…
ఆమె నా షర్ట్‌ను ఇంకా బిగిగా పట్టుకుంది.
తన ముఖాన్ని నా ఛాతీకి ఆనించి కళ్లుమూసుకుంది.
ఆ క్షణంలో కిందనుంచి వినిపిస్తున్న కలవరపు శబ్దాలన్నీ చాలా దూరంగా వెళ్లిపోయినట్టనిపించింది.
నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆమెను మరింత దగ్గరగా హత్తుకున్నాను.
కొన్నిసార్లు ఓదార్పు మాటల్లో ఉండదు…
వదిలిపెట్టలేని ఆలింగనంలో ఉంటుంది.
ఆమె ఇంకా నా దగ్గరగానే ఉంది.
ఆమె శ్వాస నెమ్మదిగా సర్దుకుంటోంది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత మెల్లగా అంది…
”ఇప్పుడంత భయంగా లేదు…”
నేను నవ్వలేదు.
ఎందుకంటే ఆ మాట కేవలం జెయింట్‌ వీల్‌ గురించే కాదు… బహుశా జీవితం గురించీ.
కొద్దిసేపటికి లైట్లు మళ్లీ వెలిగాయి.
వీల్‌ నెమ్మదిగా కదలడం మొదలైంది.
కింద ప్రపంచం మళ్లీ సాధారణమైపోయింది.
దిగిపోయాక కూడా ఆమె నా చేయి వదల్లేదు.
జనం తోసుకుంటూ వెళ్లిపోతున్నారు.
సంగీతం మళ్లీ మొదలైంది.
పిల్లలు నవ్వుతున్నారు.
ఆ హడావిడిలో ఆమె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
నేను ఆమె వైపు చూశాను.
”ఏమైంది?”
ఆమె వెనక్కి తిరిగి జెయింట్‌ వీల్‌ వైపు చూసింది.
”ఇప్పుడు… మళ్లీ ఎక్కాలనిపిస్తోంది.”
నేను నవ్వుతూ ఆమె వైపు చూశాను.
”ఏంటి? అప్పుడే అంత భయపడ్డావుగా…”
”అవును.”
”మరి?”
”నువ్వు పక్కన ఉంటే, భయపడటం కూడా ఒక అందమైన అనుభవమే అవుతుంది.”
నేను ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ నవ్వాను.
ఆమె నవ్వుతూ నా చేయి పట్టుకుంది.
ఆకాశంలో జెయింట్‌ వీల్‌ తిరుగుతూనే ఉంది…
మా సాయంత్రం మాత్రం అక్కడే ఆగిపోయింది.

రామ్‌