హృదయ విరులు

హృదయంలో దాచుకున్న ప్రేమ.. కాలంతో మసకబారిన జ్ఞాపకాలు.. మాటల్లో చెప్పలేని బాధ ఇవి అన్నీ కలిసినప్పుడు పుట్టేది ‘హృదయ విరులు’. ఈ పుస్తకం కేవలం కవితల సమాహారం కాదు.. మనిషి మనసు ఎన్ని ముక్కలై విరిగినా, ప్రతి ముక్కలో ఒక కథ ఉందని గుర్తు చేసే ప్రయాణం. మాంకాలి సుగుణ మేడం సిద్దిపేట జిల్లా తెలుగు గెస్ట్ ఫ్యాకల్టీగా పనిచేస్తున్నారు. పుస్తకం చదివిన తర్వాత బంధాలు, అనుబంధాలు, అవగాహన బాగా అర్థమైంది. నాకు నచ్చిన పుస్తకం. ఈ సంకలనాన్ని చదువుతూ ఒక చిన్న భావన మాత్రం మనసులో మెదిలింది. అమ్మపై, మహిళలపై రచయిత చూపించిన ప్రేమ, గౌరవం హృదయాన్ని హత్తుకునేలా ఉన్నప్పటికీ, అదే భావాన్ని పలుమార్లు విభిన్న కవితల రూపంలో పునరావృతం చేయడం కొంచెం ఎక్కువగా అనిపిస్తుంది. ఈ బావాల్ని మరింత సంక్షిప్తంగా, కొత్త కోణాల్లో, కొత్త రూపకాలతో వ్యక్తీకరించి ఉంటే.. ప్రతి కవిత తన ప్రత్యేకతను ఇంకా బలంగా నిలబెట్టుకునేదని, పాఠకుడిపై మరింత గాఢమైన ముద్ర వేసేవి అన్న భావన కలిగింది.
‘విప్లవాల మూట – నా తెలంగాణ’ అనే కవిత చదివినప్పుడు.. ఇది కేవలం పదాల సమాహారం కాదు, నేల కోసం ప్రాణం అర్పించిన ఆత్మల ఊపిరి లాగా అనిపిస్తుంది. ప్రతి పంక్తి ఒక నినాదంలా వినిపిస్తుంది. ప్రతి మాట వెనుక ఒక త్యాగం నిలబడి ఉంటుంది. స్వేచ్ఛ అంటే ఎంత విలువైనదో, అది ఎన్ని ప్రాణాల మీద నిలబడిందో మనసుకు బలంగా తాకుతుంది. ‘ప్రజల గొంతుక – పత్రికలు’ చదివినప్పుడు కేవలం పత్రికల గురించి కాదు.. ఇది నిజం గురించి, మాట్లాడలేని వారి తరఫున మాట్లాడే స్వరం గురించి, అక్షరాలు కేవలం ముద్రణ కాదు.. అవి బాధను బయటపెట్టే ఆయుధమని అర్థమవుతుంది. ‘కాశ్మీర్ నేస్తమా’ అనే కవితలో కనిపించేది కేవలం ఒక ప్రదేశం కాదు.. ఒక నిశ్శబ్ద వేదన. బయట అందంగా కనిపించినా, లోపల మౌనంగా మిగిలిపోయిన గాయాలు ఎంత లోతుగా ఉంటాయో ఈ కవిత చెబుతుంది. దీన్ని చదివిన తర్వాత మనసులో ఒక నిశ్శబ్దం మిగులుతుంది. ‘దైవదూత రైతన్న’ కవిత గుండెను బరువెక్కిస్తుంది. అన్నం పెట్టే చేతి వెనుక ఉన్న ఆకలి, చెమట, బాధ ఇవి మాటల్లో చెప్పలేనివి. రైతు కష్టం కేవలం శ్రమ కాదు.. అది ఒక మౌన పోరాటం అని ఈ పంక్తులు మనకు గుర్తు చేస్తాయి. ఇక ‘మగువ’ కవితలో స్త్రీని కేవలం ఒక పాత్రగా కాకుండా, ఒక భావంగా చూస్తారు. ఆమె లోపల దాగి ఉన్న స్వచ్ఛత, ప్రేమ, అమాయకత్వం.. ఇవి చదివినప్పుడు మనసు నిశ్శబ్దంగా ఆలోచిస్తుంది.
‘హృదయ విరులు’.. ఈ కవిత పుస్తకానికి హృదయం లాంటిది. బయట కనిపించే అందం ఎంత మృదువుగా ఉంటుందో.. లోపల దాగి ఉన్న బాధ అంత లోతుగా ఉంటుంది. ఈ పంక్తులు చదివిన తర్వాత మనసు ఏదో చెప్పాలనిపించి కూడా నిశ్శబ్దంగా మిగులుతుంది. చివరగా నేను చెప్పేది ఏమిటంటే.. ‘హృదయ విరులు’ చదవటమంటే కేవలం కవితలను చదవటం కాదు.. మనసులోని మరిచిపోయిన భావాలను మళ్ళీ స్పర్శించడం. కొన్ని పంక్తులు మనలో మౌనంగా ఉండిపోతాయి. చదివి మూసేసే పుస్తకం కాదు. ఈ విరుల్లో మీ కథ దాగి ఉందేమో తెలుసుకోవాలంటే తప్పక చదవాల్సిందే..

బోనాసి రేణుక