- హామీలతో నిర్మించిన కలలు.. నిర్లక్ష్యంతో కూలిపోతున్న ఆశలు
- నవతెలంగాణ – రాయికల్
- ప్రజాస్వామ్యంలో అధికారాన్ని ప్రశ్నించే గొంతు జర్నలిస్టుది. ప్రజల సమస్యలను ప్రభుత్వ దృష్టికి తీసుకెళ్లే వేదిక జర్నలిజం. పాలకులు చేసే ప్రతి నిర్ణయాన్ని ప్రజల ముందుంచే బాధ్యత మీడియాది. అలాంటి జర్నలిస్టు తన జీవిత సమస్యలను మాత్రం ఎవరికి చెప్పుకోవాలి.? ప్రజల కోసం పోరాడే వ్యక్తి తన హక్కుల కోసం పోరాడాల్సి వస్తే అది వ్యక్తిగత విషాదం మాత్రమే కాదు, వ్యవస్థ వైఫల్యానికి ప్రతిబింబం కూడా.
తెలంగాణ రాష్ట్రంలో డబుల్ బెడ్రూమ్ గృహ పథకం ప్రవేశపెట్టినప్పుడు అది కేవలం ఒక సంక్షేమ పథకం మాత్రమే కాదు, పేదలకు గౌరవప్రదమైన జీవన హక్కును కల్పించే సామాజిక విప్లవంగా ప్రచారం చేయబడింది. పేదవాడికి ఇల్లు అంటే కేవలం నాలుగు గోడలు కాదు, భద్రత, గౌరవం, భవిష్యత్ తరాలకు ఒక ఆస్తి. అందుకే డబుల్ బెడ్రూమ్ పథకం ప్రజల్లో విశేష ఆదరణ పొందింది.
కానీ ఈ పథకం అమలులో ఒక ప్రశ్న ఇప్పటికీ సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తోంది. సమాజానికి సమాచారాన్ని అందించే జర్నలిస్టుల పరిస్థితి ఏమిటి.? వారికి ప్రకటించిన ఇంటి స్థలాలు ఏమయ్యాయి.? డబుల్ బెడ్రూమ్ ఇండ్ల హామీలు ఎక్కడ ఆగిపోయాయి.? ఎందుకు సంవత్సరాలుగా ఈ అంశం ఫైళ్లలోనే తిరుగుతోంది.?
ప్రతి ప్రభుత్వం అధికారంలోకి వచ్చిన తర్వాత పాత్రికేయ సంక్షేమం గురించి మాట్లాడుతుంది. జర్నలిస్టులకు గృహాలు, ఆరోగ్య భద్రత, బీమా, పెన్షన్ వంటి అంశాలపై ప్రకటనలు చేస్తుంది. సమావేశాల్లో చప్పట్లు కొట్టించుకుంటుంది. కానీ ప్రకటనలతో ముగిసిపోయే సంక్షేమం జర్నలిస్టుల జీవితాల్లో ఎలాంటి మార్పు తీసుకురాదు. రాష్ట్రంలో వేలాది మంది జర్నలిస్టులు పనిచేస్తున్నారు. వారిలో అధిక శాతం మంది జిల్లా, మండల,గ్రామీణ స్థాయిలో విధులు నిర్వహిస్తున్నారు. ప్రజలకు కనిపించేది టెలివిజన్ స్టూడియోల్లో కూర్చునే కొద్దిమంది ప్రముఖులు మాత్రమే. కానీ వాస్తవ జర్నలిజం గ్రామాల్లో, మండలాల్లో, జిల్లా కేంద్రాల్లో జరుగుతోంది. ప్రమాదాలు జరిగినా, వరదలు వచ్చినా, ఎన్నికలు జరిగినా, ప్రజా సమస్యలు తలెత్తినా ముందుగా చేరేది స్థానిక విలేకరే.
అయితే వారి జీవన పరిస్థితులు మాత్రం దుర్భరంగానే ఉన్నాయి. చాలామంది జర్నలిస్టులకు స్థిరమైన జీతాలు లేవు. కొందరికి నెలవారీ ఆదాయం కూడా కనీస అవసరాలకు సరిపోదు. అద్దె ఇళ్లు, పిల్లల చదువులు, కుటుంబ పోషణ, ప్రయాణ ఖర్చులు-ఇవన్నీ భరిస్తూ వృత్తిని కొనసాగిస్తున్నారు. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో సొంత ఇంటి నిర్మాణం అనేది సాధారణ జర్నలిస్టుకు జీవితకాల స్వప్నంగా మారుతోంది.
ప్రభుత్వాలు తరచూ”అందరికీ ఇల్లు” అనే నినాదాన్ని వినిపిస్తాయి. అయితే ఆ “అందరిలో” జర్నలిస్టులు ఎందుకు కనిపించడం లేదు..? పేదలకు ఇళ్లు ఇచ్చే జాబితాలో, సంక్షేమ పథకాల లబ్ధిదారుల జాబితాలో, రాజకీయ ప్రాధాన్యతల జాబితాలో పాత్రికేయులు ఎందుకు వెనుకబడుతున్నారు.?
ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం రాజకీయ వ్యవస్థలోనే దాగి ఉంది. ప్రజాస్వామ్యంలో ఓటు బ్యాంకు రాజకీయాలు కీలక పాత్ర పోషిస్తున్నాయి. ఎక్కువ ఓట్లు ఉన్న వర్గాల సమస్యలు వేగంగా పరిష్కారం అవుతాయి. పెద్ద ఎత్తున రాజకీయ ప్రభావం చూపగల సమూహాల డిమాండ్లు వెంటనే నెరవేర్చబడతాయి. కానీ సంఖ్యాపరంగా చిన్న వర్గంగా ఉన్న జర్నలిస్టుల సమస్యలు మాత్రం తరచూ నిర్లక్ష్యానికి గురవుతున్నాయి. ఇది కేవలం జర్నలిస్టుల సమస్య కాదు. ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థలో సమాచార హక్కును కాపాడే వర్గం పట్ల ప్రభుత్వాల వైఖరికి ఇది అద్దం పడుతోంది.
మరోవైపు ప్రభుత్వాలు మీడియా స్వేచ్ఛ గురించి మాట్లాడుతున్నాయి. పారదర్శక పాలన గురించి ఉపన్యాసాలు ఇస్తున్నాయి. కానీ జర్నలిస్టుల సంక్షేమానికి సంబంధించిన ఫైళ్లు సంవత్సరాల తరబడి ఎందుకు పెండింగ్లో ఉన్నాయో చెప్పలేకపోతున్నాయి. ప్రకటించిన ఇంటి స్థలాలు ఎన్ని? కేటాయించినవి ఎన్ని? అర్హులైన జర్నలిస్టులు ఎంత మంది? పెండింగ్ కేసులు ఎన్ని? అనే ప్రశ్నలకు స్పష్టమైన సమాధానాలు ఇప్పటికీ అందుబాటులో లేవు. పాత్రికేయులు ప్రభుత్వ శత్రువులు కాదు. అలాగే ప్రభుత్వ ప్రచారకర్తలు కూడా కాదు. వారు ప్రజల తరపున ప్రశ్నించే వర్గం. వారి బాధ్యత ప్రజల సమస్యలను వెలుగులోకి తేవడం. అలాంటి వర్గం ఎదుర్కొంటున్న న్యాయమైన సమస్యను పరిష్కరించడం ప్రభుత్వ బాధ్యత.
జర్నలిస్టులకు డబుల్ బెడ్రూమ్ ఇండ్లు కేటాయించడం అనేది దయాదాక్షిణ్యాల విషయం కాదు. అది వారి సేవలకు సమాజం ఇచ్చే గౌరవం. ప్రజాస్వామ్యం పట్ల వారి నిబద్ధతకు గుర్తింపు. వందలాది కుటుంబాలకు భద్రత కల్పించే సామాజిక బాధ్యత. ఇకనైనా ప్రభుత్వాలు కొత్త హామీల రాజకీయాలను పక్కనపెట్టాలి. ఎన్నికల వేదికలపై కొత్త ప్రకటనలు చేయడం కంటే, గతంలో ఇచ్చిన హామీలను అమలు చేయాలి. జర్నలిస్టుల గృహ సమస్యపై ప్రత్యేక కార్యాచరణ రూపొందించాలి. అర్హుల జాబితాలను ఖరారు చేయాలి. పెండింగ్ కేటాయింపులను పూర్తి చేయాలి. అవసరమైతే ప్రత్యేక కోటా ఏర్పాటు చేయాలి. ఎందుకంటే ఒక జర్నలిస్టు సొంత ఇంటి కోసం ఎదురు చూడటం కేవలం వ్యక్తిగత సమస్య కాదు. అది సమాజానికి సేవ చేసిన ఒక వృత్తి వర్గం ఎదుర్కొంటున్న అన్యాయం.
ప్రజల ఇళ్లలో వెలుగులు నింపే కథనాలు రాసిన చేతులు, తమ ఇంటి తలుపు ముందు ఒక శాశ్వత చిరునామా కోసం ఎదురుచూడాల్సిన పరిస్థితి కొనసాగితే, అది సంక్షేమ పాలన విజయగాథ కాదు. అది ప్రభుత్వాల అసంపూర్ణ హామీల చరిత్రగా మిగిలిపోతోంది. డబుల్ బెడ్రూమ్ ఇండ్లు కేవలం గోడలు కావు. అవి ఒక జర్నలిస్టు కుటుంబానికి భద్రత. అతని పిల్లల భవిష్యత్తుకు ఆధారం. అతని జీవితకాల కష్టానికి ప్రతిఫలం. ఆ ప్రతిఫలం ఎప్పటికి అందుతుందో చెప్పాల్సిన బాధ్యత ఇప్పుడు ప్రభుత్వాలదే.
